ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Ποιος είναι ο ιερέας που «ξετρέλανε» τον Θεοδωράκη και τον Αμυρά!

Ο πανεπιστημιακός Αλέξανδρος Καριώτογλου, ιερέας πλέον

thecaller.gr


Μια «έκπληξη» περίμενε τον επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρο Θεοδωράκη και τον βουλευτή του κόμματος Γιώργο Αμυρά σήμερα το πρωί στον αγιασμό, στο 1ο Πειραματικό Γυμνάσιο της Πλάκας.
Όπως εκμυστηρεύτηκε ο Γ. Αμυράς, εντυπωσιάστηκαν από τον ιερέα στο σχολείο, που λίγο πριν τον αγιασμό απευθύνθηκε στο ζωηρό και πολύχρωμο νεανικό ακροατήριο λέγοντας:
«Αγαπητά μου παιδιά και γονείς, θα ήθελα να σας πω ότι τώρα θα κάνουμε τον αγιασμό. Όσοι από εσάς νιώθετε ότι δεν σας αφορά, έχετε αμφιβολίες ή ακόμα και άρνηση είναι δεκτόν, καλά κάνετε, είναι δικαίωμα. Απλώς παραμείνετε σιωπηλοί. Σας ευχαριστώ».
Μάλιστα, ο βουλευτής του Ποταμιού, μετά το πέρας του αγιασμού έσπευσε να γνωρίσει και να συγχαρεί τον παπά «για τον τρόπο σκέψης του», όπως είπε.
Όπως διηγείται ο Γ. Αμυράς, ο παπάς «είναι ο 68χρονος θεολόγος Αλέξανδρος Καριώτογλου με καταγωγή από την Ικαρία, ο οποίος χειροτονήθηκε παπάς στα 66 του χρόνια, δηλαδή πρόπερσι, έπειτα από μια πολύχρονη εκπαιδευτική πορεία στα θεολογικά γράμματα. ’’Πώς πήρατε την απόφαση να περάσετε στην ιερωσύνη;’’ τον ρώτησα. ‘’Όταν πήρα σύνταξη, έκρινα ότι πρέπει να ολοκληρωθεί η θεολογική ιδιότητα με τη χειροτονία μου!’’».


Ποιος είναι όμως ο ιερέας των Εξαρχείων π. Αλέξανδρος Καριώτογλου που... ξετρέλανε τους Ποταμίσιους.

Πρόκειται για μια πολύ γνωστή προσωπικότητα στον θεολογικό χώρο. Ένα από τα φωτεινά και προοδευτικά μυαλά της εκπαίδευσης αλλά και της θεολογίας, με πανελληνία αλλά και διεθνή αναγνώριση. 
Ο π. Αλέξανδρος Καριώτογλου γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1948 και κατάγεται από τη Σάμο. Αποφοίτησε από το Πυθαγόρειο Γυμνάσιο Σάμου και σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Munster της Γερμανίας. Ειδικεύτηκε στην Ιστορία των Θρησκευμάτων και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση, για τρία χρόνια στη Θεολογική Σχολή Αγίου Ανδρέου στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας καθώς και για οκτώ χρόνια στο Παιδαγωγικό Τμή­μα του Πανεπιστημίου της Θεσσαλίας. Υπήρξε σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου. Αφυπηρέτησε από τη θέση του Σχολικού Συμβούλου Πειραιώς.
Έχει συγγράψει 10 βιβλία επιστημονικού και εκπαιδευτικού περιεχομένου, μέρος του συλλογικού συγγράμματος του Θεολογικού Τμήματος για το Ανοικτό Πανεπιστήμιο και ένα σημαντικό αριθμό άρθρων. Για το βιβλίο του "Ορθοδοξία και Ισλάμ" έχει τιμηθεί με το Α΄ βραβείο "Αμπντί Ιπεκτσί".

Εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς των θεολόγων, θεωρείται ότι προσπαθεί να συνδυάσει την ορθόδοξη θεολογία με ένα σύγχρονο και εμπειρικό τρόπο θέασης της ζωής.
Είναι παντρεμένος από το 1973 με την Αγγελική Τζουβάλη-Καριώτογλου και πατέρας τεσσάρων παιδιών, της Κατερίνας, της Χρυσής, του Σταύρου και του Ηλία.
Πριν δυο χρόνια, πήρε την απόφαση ζωής και χειροτονήθηκε ιερέας, παρουσία μάλιστα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου με τον οποίο συνδέεται με μακρόχρονη προσωπική φιλία.


Όταν πήρε θέση για το μάθημα των Θρησκευτικών

Εκτός από πολύ μορφωμένος και πολυγραφότατος, ο π. Αλ. Καριώτογλου δεν είναι ένας συνηθισμένος ιερέας, καθώς δε φοβάται να ασκήσει κριτική ακόμη και στην Εκκλησία, αλλά και στους «ταλιμπανιστές της θρησκείας». Συν τοις άλλοις έχει και μια μακρά εμπειρία στην εκπαίδευση, καθώς αφυπηρέτησε από τη θέση του σχολικού συμβούλου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι άξια αναφοράς η περσινή του νηφάλια συνέντευξη στο πλαίσιο της συζήτησης του μαθήματος των Θρησκευτικών, που αποτέλεσε σημείο τριβής της Εκκλησίας με την τότε ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας:

Διαβάστε μια παλαιότερη συνέντευξη του στον Γιώργη Ρήγα στο ikivotos.gr

Πιστεύετε ότι η συζήτηση γύρω από το μάθημα των Θρησκευτικών έχει χαρακτηριστικά πολιτικής αντιπαράθεσης;

«Από την εποχή που εισήχθη το μάθημα των Θρησκευτικών είναι σαφές ότι υπήρχε μια πολιτική σκοπιμότητα. Φαίνεται από την πορεία των πραγμάτων ότι η Πολιτεία το χρειαζόταν για δύο λόγους: Πρώτον, για να μην έρχεται σε σύγκρουση με τη διοικούσα Εκκλησία και, δεύτερον, για να διατηρεί τον έλεγχο των πολιτών, δημιουργώντας χρηστούς και υπάκουους σε αυτήν πολίτες. Αυτό φαίνεται από το ότι οι θεολόγοι στήριζαν αδιάλειπτα την επικρατούσα ιδεολογία του κράτους, νομίζοντας ότι ήταν η επιταγή της υπάκουης στο κράτος Εκκλησίας. 
Από τη δεκαετία του ’80, όταν άρχισαν πολλές αλλαγές στην κρατική μηχανή, το μάθημα και οι φορείς του βρέθηκαν σε ένα «κενό αποδοχής» τους. Πολύ περισσότερο επειδή χωρίς αμφιβολία το μάθημα έγινε αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης από τους πολιτικούς. Και εξηγούμαι: Οι πολιτικοί που μέχρι τότε κυβερνούσαν θεωρούσαν αναγκαίο το μάθημα, όχι βέβαια για τον ίδιο λόγο που το θεωρεί η Εκκλησία, αλλά περισσότερο για τους αρχικούς λόγους που ανέφερα και, επιπλέον, γιατί η συμπόρευσή τους με την ιδέα του αναγκαίου του μαθήματος τους προσέθετε ψήφους από την πλευρά των πολιτών. 
Οι αντιπολιτευόμενοι και ελθόντες μετά στην εξουσία -μέχρι σήμερα- θα το ήθελαν εντελώς διαμορφωμένο, δήθεν κατά τα πρότυπα του δυτικού κόσμου, στην πραγματικότητα όμως επειδή τους διακατέχει το «σύνδρομο του Διαφωτισμού» και -καθώς νομίζουν- θα ήταν καλύτερο εάν πάψει να είναι κατηχητικό μάθημα. Όπου στην έννοια της κατήχησης βλέπουν και μια άλλου είδους ιδεολογική, ας πούμε, κατήχηση, η οποία -ομολογουμένως- δεν έπαυσε να υφίσταται μέχρι σήμερα».

Από τη συγγραφική και διδαχτική εμπειρία σας, τι είδους αλλαγές χρειάζεται το μάθημα;

«Υπηρέτησα 37 χρόνια στην εκπαίδευση και είμαι από τους συγγραφείς τεσσάρων σχολικών βιβλίων, από τα οποία το ένα («Βήματα πίστης και ζωής») διδάσκεται μέχρι σήμερα στα Επαγγελματικά Λύκεια. Πρέπει να ομολογήσω ότι το μάθημα είναι στενά συνυφασμένο με την προσωπικότητα του διδάσκοντος. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα ξεκινάει από τις παραγωγικές σχολές των καθηγητών Θεολογίας, δηλαδή τις Θεολογικές Σχολές. 
Αν οι εν λόγω σχολές βγάζουν «επαγγελματίες του είδους», τότε το μάθημα είναι σχεδόν άχρηστο. Υπάρχουν καθηγητές -επιτρέψτε μου να το γνωρίζω από τα τελευταία τρία χρόνια που υπηρέτησα ως σχολικός σύμβουλος- οι οποίοι ενδιαφέρονται να μεταδώσουν το υλικό του μαθήματος μόνο γνωστικά, ανεξάρτητα από το τι πιστεύουν αυτοί οι ίδιοι, να αξιολογήσουν τον μαθητή με βάση τις γνώσεις τους και τίποτε άλλο. Στην περίπτωση αυτή τα παιδιά θεωρούν το μάθημα «άχθος» δυσβάσταχτο. Οι παιδαγωγικές γνώσεις των καθηγητών είναι ελάχιστες, όπως ακριβώς η θεολογική τους κατάρτιση στοιχειώδης. Βέβαια, δεν κάνω λόγο για τους χαρισματικούς θεολόγους, οι οποίοι γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν και το κάνουν με θαυμαστά αποτελέσματα. Αποτελούν, όμως, την κραυγαλέα εξαίρεση. 
Ως προς τα βιβλία, είναι γραμμένα με βάση συγκεκριμένες οδηγίες του υπουργείου και, επομένως, οι συγγραφείς έχουν σαφείς δεσμεύσεις.
Μια πρόταση θα ήταν -την έχω κάνει πολλές φορές, αλλά δεν εισακούστηκα- να γράφονται βιβλία με βάση τις συγκεκριμένες ανάγκες της ηλικίας στην οποία απευθύνονται. Ένα παράδειγμα: Δεν μπορεί να διδάσκονται τα παιδιά της Α’ Γυμνασίου το προπατορικό αμάρτημα, ένα θέμα που έχει βαθύ θεολογικό νόημα, με προεκτάσεις στη ζωή του ανθρώπου, και το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων να διδάσκεται στη Γ’ Λυκείου, όπου οι μαθητές σχεδόν το έχουν ξεπεράσει. Στην περίπτωση μιας τέτοιας πρότασης μπορεί να ξεπεραστεί και το αίτημα για ένα πολιτιστικό ή θρησκειολογικό μάθημα… Και ποιος θεολόγος έχει την πρέπουσα θρησκειολογική κατάρτιση; Μεταβάλλεται σε ένα μάθημα ζωής, το οποίο έχουν μεγάλη ανάγκη τα παιδιά και είναι, νομίζω, αυτό που θα ήθελε η Εκκλησία: Να δημιουργήσει ανθρώπους που σκέπτονται ελεύθερα, προβληματίζονται και δουλεύουν μέσα τους το ερώτημα της ύπαρξης, πέρα από συνταγές, αφού το Πνεύμα του Θεού «όπου θέλει πνει».

Η πρόταση που απέστειλε η Εκκλησία στον υπουργό Παιδείας, Νίκο Φίλη, είναι προς αυτή την κατεύθυνση;

«Μου προκαλεί εντύπωση που η πρόταση της Εκκλησίας παραμένει στο γνωσιολογικό μέρος και στην ανάγκη «επικαιροποίησης» της ύλης. Η πρόταση διακατέχεται από τον φόβο μη και το μάθημα έχει κατηχητικό χαρακτήρα και δεν δίνει απαντήσεις στο πρόβλημα της εμφάνισης θρησκευτικών διδασκαλιών ξένων από τη διδασκαλία της Εκκλησίας. Έχει μάλλον γραφεί από επισκόπους που ποτέ δεν δίδαξαν και δεν έχουν έρθει σε επαφή με τις βαθύτερες αναζητήσεις των νέων μας. Τελειώνοντας, θα ήθελα να τους ρωτήσω τι θα έλεγαν στον μαθητή εκείνον που μπαίνοντας ως σχολικός σύμβουλος στην τάξη του στο τέλος του μαθήματος, που έκανα εγώ, εμφανίστηκε (δεν ήταν μέσα στην τάξη) κι όταν του είπα «Εμείς τελειώσαμε κι εσύ τώρα μπαίνεις μέσα;», μου απάντησε ότι ήταν απαλλαγμένος από το μάθημα των Θρησκευτικών, όντας Ορθόδοξος. Η απάντησή μου ήταν: «Και πολύ καλά κάνεις. Τώρα, όμως, που είσαι έφηβος, να αναζητάς πάντα την αλήθεια». Ύστερα από 20 μέρες η διευθύντρια με αναζήτησε και μου είπε ότι ένας μαθητής ζητούσε να πάω στο σχολείο γιατί με ήθελε. Την επομένη πήγα και μου έφερε τον μαθητή εκείνον, ο οποίος μου είπε ότι αυτό που του είχα πει πριν 20 μέρες δεν τον άφηνε ήσυχο και ήθελε να κουβεντιάσουμε για την αλήθεια, κάτι που έγινε με ενδιαφέρουσα συνέχεια.
Η γνώση, ο σχολαστικισμός και ο επιστημονισμός των Θεολογικών Σχολών και μεγάλου μέρους των θεολόγων, καθώς και οι μακριά από την πραγματικότητα προτάσεις της διοικούσας Εκκλησίας είναι χρήσιμα στοιχεία, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα. Χρειάζεται μετάνοια, αλλαγή πλεύσης δηλαδή, με παραδοχή των τεραστίων λαθών που έχουν γίνει. Ας ερωτώνται και κάποιοι που παραμένουν στη σιωπή τους… είναι πιο Ορθόδοξο και εκκλησιαστικό».

Στη συνεδρίαση που έκανε η Εκκλησία με τους θεολόγους ακούστηκε πως, αν δεν υπάρξουν γενναίες αλλαγές, κινδυνεύει το ίδιο το μάθημα. Κρίνετε πως είναι ορατός ένας τέτοιος κίνδυνος;

«Το μάθημα δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς παράγοντες, παρά μόνο από εμάς τους ίδιους. Αν οι παραγωγικές σχολές (τις οποίες η διοικούσα Εκκλησία δεν τις άγγιξε στις παρατηρήσεις της και στις προτάσεις της) δεν έχουν έγνοια να καταρτίζουν θεολόγους με εκκλησιαστικό και πατερικό φρόνημα, δηλαδή με ανοιχτότητα ως προς τον τρόπο που σκέφτονται και παιδαγωγικότητα ως προς τη μεθοδολογία τους, θα δεχόμαστε επικρίσεις και προτάσεις για αλλοίωση του μαθήματος, όπως θα το θέλουν κάποιοι. Δυστυχώς, το μάθημα πιέζεται από δύο πλευρές: τους «ταλιμπανιστές της θρησκείας» και τους «ταλιμπανιστές της εκκοσμίκευσης και του Διαφωτισμού». Χάθηκε ο δρόμος της «καμήλας», δηλαδή ο δρόμος της καταλλαγής και της «θεολογίας του αυτεξουσίου»;

Ο Αρχιεπίσκοπος στην ίδια συνάντηση αναφέρθηκε στο παράδειγμα της Γερμανίας, όπου οι καθηγητές πρέπει να έχουν άδεια διδασκαλίας και από την Εκκλησία. Ποια η άποψή σας για αυτό;

Συμφωνώ απόλυτα με τη γνώμη του Αρχιεπισκόπου, όχι επειδή το λέει ο Αρχιεπίσκοπος, αλλά επειδή γνωρίζει ακριβώς τη σημασία μιας τέτοιας απόφασης. Μια τέτοια πρακτική θα έβαζε στο περιθώριο τους «επαγγελματίες του είδους». Αναρωτιέμαι αν είναι ο ίδιος έτοιμος να αντιμετωπίσει τις ενστάσεις των Θεολογικών Σχολών και του κράτους».


Πώς πρέπει να μιλάμε στο παιδί για τον Θεό;

«Δεν χρειάζονται μεγάλες φιλοσοφίες, τις οποίες είναι βέβαιο ότι θα αναζητήσει αργότερα, με την τριβή του σε κάθε περίσταση της ζωής του. Εκείνο που έχει ανάγκη είναι να διαπιστώσει πως ο ίδιος ο δάσκαλος φέρνει στην πράξη αυτά που διδάσκει. Όπως κι ο γονιός πετυχαίνει τον ρόλο του ως γονιού, αν είναι σταθερός στη σχέση του με το παιδί του και δίνει πρώτος το παράδειγμα. Η ηλικία των μαθητών του Γυμνασίου και του Λυκείου είναι τέτοια που δεν αντέχει να του διδάσκεις έναν Θεό τύραννο, αποκρουστικό, αυστηρό και τιμωρό. Άλλωστε, ο Θεός δεν είναι τίποτα από αυτά. Ο μεγάλος Δάσκαλος, ο Χριστός, ούτε αυστηρός ήταν, ούτε μελιστάλακτος. Δίδαξε την αληθινή σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον Θεό. Όταν οι μαθητές μου με ρωτούσαν «Πού είναι ο Θεός», τους απαντούσα ότι τον έβλεπα εκείνη τη στιγμή στα μάτια τους και στο πρόσωπό τους, γιατί -εξηγούσα- η καλύτερη εικόνα του Θεού είναι ο άνθρωπος. Σε αυτό δεν μου απαντούσαν, αλλά τους έβλεπα μόνο να στοχάζονται την απάντηση. Είναι το ίδιο που κάνω όταν μου φιλούν το χέρι και γυρίζω και τους φιλώ κι εγώ το δικό τους και, όταν με ρωτούν γιατί, παίρνουν την ίδια απάντηση: «Φιλώ το χέρι σας γιατί είστε εικόνες του Θεού». Ύστερα από μια τέτοια διαχείριση της διδασκαλικής ιδιότητας, τα παιδιά αρχίζουν να σκέφτονται. Σκέφτονται μήπως και τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα έχουν μάθει από το σπίτι τους ή από τους φίλους τους και τον κοινωνικό περίγυρο. Μια τέτοια ρήξη μέσα τους μπορεί να τους φέρει στην αναζήτηση της αλήθειας».

"Ν": Εδώ και δεκαετίες εκτιμώ πολύ τον καθηγητή Αλ. Καρυώτογλου (π. Αλέξανδρο πλέον) και συγκινήθηκα από τα παραπάνω. Δεν ήξερα ότι είχε χειροτονηθεί ιερέας. Ας έχει την ευχή του Κυρίου για να ωφελήσει ψυχούλες κατά το σοφό και πανάγαθο θέλημα του Θεού.
Παρακαλώ, αν θέλετε, και:

Για την αρχή της σχολικής χρονιάς...
Ο άγιος των Εξαρχείων, που δεν είχε ούτε για νοίκι...
Αντιεξουσιαστές και Μεγάλη Παρασκευή!...
«Αγάπη και φιλία δεν έμαθα στην Εκκλησία»!...
Εφηβεία και αναζήτηση του Θεού
Άναρχος Θεός και αναρχικός Χριστιανός

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Ο Γιάννης Αγγελάκας και τα Θρησκευτικά...
Ο άθεος (;) διά Χριστόν σαλός των Εξαρχείων & οι ορθόδοξοι άγιοι που του μοιάζουν
5+1 μύθοι για τη Θρησκεία και την Εκκλησία
Οι άγιοι αναρχικοί
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Αθήνα, πόλη των αγίων!...
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
Η επιστημονική έρευνα για το Θεό
Ηθικισμός; Όχι, ευχαριστώ!
αναρχία και αιώνια Ζωή
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους

Εξαιρετική συνέντευξη του π. Βασίλειου Γοντικάκη στην εκπομπή "Αντιθέσεις" του Κρήτη TV.
Η αγία Μακρίνα η Φιλόσοφος και η Παγκόσμια Ημέρα για τη Μόρφωση των Γυναικών (19 Ιουλίου)


Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Οι παράξενες διατυπώσεις για το τέλος του παρόντος κόσμου


Θα μπορούσαν να σταθούν απέναντι σε επιστημονική κριτική;

ΟΟΔΕ - Πηγή επιστημονικών θεωριών: Περιοδικό "Περισκόπιο της Επιστήμης". Νο 426, Σεπτεμβρίου 2017, σελίδες 10-17. "Αποσύνθεση του Κενού".

Μπορεί να φαίνονται παράξενες οι διατυπώσεις τής Χριστιανικής πίστης για το τέλος τού παρόντος αιώνος. Όμως η σύγχρονη επιστήμη χρησιμοποιεί πολλές παράλληλες εκφράσεις! Αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ! Το άρθρο αυτό ΔΕΝ ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω Επιστημονικές θεωρίες που θα αναφέρουμε, σχετίζονται κατ' ανάγκην με τις προφητικές περιγραφές τής Αγίας Γραφής. Εδώ απλώς θα παρουσιάσουμε κάποιες παράλληλες εκφράσεις, που μόνο το μέλλον θα δείξει κατά πόσον θα μπορούσαν να σχετίζονται σε κάτι με τις Αγιογραφικές περιγραφές. Ας μείνουμε λοιπόν στις ομοιότητες χωρίς καμία προσπάθεια ταύτισης.
 
1. Παράξενες εκφράσεις

Όταν εμείς οι πιστοί μιλάμε με απίστους για το τέλος τού παρόντος κόσμου, όπως αυτό περιγράφεται στα Ιερά μας βιβλία, συχνά αντιμετωπίζουμε την κοροϊδία τους, και την πεποίθησή τους ότι αυτά είναι "αρχαίες μυθολογικές προσμονές, που δεν έχουν καμία σχέση με τη σύγχρονη επιστήμη", και που "δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να συμβούν", ή που "δεν δικαιολογούνται από κανέναν φυσικό νόμο τέτοιου είδους αντιεπιστημονικά συμβάντα".
Πράγματι, σε έναν σύγχρονο άνθρωπο, που έχει μια στοιχειώδη επιστημονική γνώση για τον κόσμο γύρω του, φαίνονται πολύ παράξενες, εκφράσεις σαν τις παρακάτω, που συναντάμε στην Αγία Γραφή και σε άλλα Ιερά κείμενα τής Εκκλησίας:
Αποκάλυψις 6: 12-14: "και σεισμός μέγας εγένετο, και ο ήλιος μέλας εγένετο ως σάκκος τρίχινος, και η σελήνη όλη εγένετο ως αίμα, 13 και οι αστέρες του ουρανού έπεσαν εις την γην, ως συκή βάλλουσα τους ολύνθους αυτής, υπό ανέμου μεγάλου σειομένη, 14 και ο ουρανός απεχωρίσθη ως βιβλίον ελισσόμενον, και παν όρος και νήσος εκ των τόπων αυτών εκινήθησαν".
Ματθαίος 24: 29, 30: "Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων ο ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού, και αι δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται. 30 και τότε φανήσεται το σημείον του υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ".
Μάρκος 13: 24, 25: "Αλλ’ εν εκείναις ταις ημέραις, μετά την θλίψιν εκείνην ο ήλιος σκοτισθήσεται, και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, 25 και οι αστέρες έσονται εκ του ουρανού πίπτοντες, και αι δυνάμεις αι εν τοις ουρανοίς σαλευθήσονται".
Β΄ Πέτρου 3: 7-13: "οι δε νυν ουρανοί και η γη τω αυτού λόγω τεθησαυρισμένοι εισί πυρί τηρούμενοι εις ημέραν κρίσεως και απωλείας των ασεβών ανθρώπων....10 Ήξει δε η ημέρα Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί, εν ή ουρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεία δε καυσούμενα λυθήσονται, και γη και τα εν αυτή έργα κατακαήσεται. ...προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας, δι’ ην ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται! 13 καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν".
Αποκάλυψις 10: 6: "και ώμοσεν εν τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, ος έκτισε τον ουρανόν και τα εν αυτώ και την γην και τα εν αυτή και την θάλασσαν και τα εν αυτή, ότι χρόνος ουκέτι έσται".
Ησαΐας 34/λδ: 4: "Και πάσα η στρατιά του ουρανού θέλει λυώσει, και οι ουρανοί θέλουσι περιτυλιχθή ως βιβλίον, και πάσα η στρατιά αυτών θέλει πέσει, καθώς πίπτει το φύλλον από της αμπέλου και καθώς πίπτουσι τα φύλλα από της συκής".
Ψαλμός 102/ρβ: 25,26: "Κατ' αρχάς συ Κύριε την γην εθεμελίωσας, και έργα τών χειρών σου είναι οι ουρανοί. Αυτοί θέλουσιν απωλεσθεί, Συ δε διαμένεις. Και πάντες ως ιμάτιον θέλουσι παλαιωθεί. Ως περιένδυμα θέλεις τυλίξει αυτούς, και θέλουσιν αλλαχθή".

Μπορεί λοιπόν κάποιος να ρωτάει: Μα πώς μπορεί να αλλάξει χρώμα ο ήλιος και η σελήνη και να κοκκινίσουν; Πώς μπορούν να πέσουν τα αστέρια από τον ουρανό, αφού είναι ήλιοι ολόκληροι σε αποστάσεις πολλών ετών φωτός το καθένα; Πώς θα "σαλευθούν" οι ουράνιες δυνάμεις; Πώς θα σκοτεινιάσουν ο ήλιος και η σελήνη; Τι φωτιά είναι αυτή που θα κατακάψει και θα διαλύσει "τα στοιχεία"; Τι "τριγμός" είναι αυτός που θα κάνουν "οι ουρανοί", και πώς θα "παρέλθουν"; Πώς θα πάψει να υπάρχει "χρόνος"; Πώς θα "λιώσει" η "στρατιά τού ουρανού"; Πώς θα "παλιώσουν" οι ουρανοί σαν ρούχο σε ένα σύμπαν δισεκατομμυρίων ετών ήδη; Και ακόμα πιο παράξενο, πώς θα "τυλιχθούν σαν βιβλίο" οι ουρανοί; Τι είναι για να "τυλιχθούν";
Παράξενες εκφράσεις, που στα μάτια απίστων φαίνονται "μυθώδεις" και "ανορθολογικές" περιγραφές "αντιεπιστημονικών γεγονότων".
Είναι όμως έτσι;

2. Συμβολικές εκφράσεις

Βεβαίως πολλές από τις εκφράσεις αυτές, είναι προφανέστατα συμβολικές, και μάλιστα σε άλλα σημεία ερμηνεύονται από την ίδια την Αγία Γραφή!
Για παράδειγμα, τα "άστρα" στην Αποκάλυψη 1: 20 μας αποκαλύπτεται ότι συμβολίζουν τους Επισκόπους τής Εκκλησίας. Άρα όταν μιλάει για "πτώση άστρων", μιλάει συμβολικά για μαζική πνευματική πτώση Επισκόπων!
Επίσης σύμφωνα με το Ιωάννης 1: 9 (και πολλά άλλα χωρία), είναι προφανές ότι όταν μιλάει για συσκότιση Ηλίου και Σελήνης, μιλάει πνευματικά για συσκότιση, τόσο τού πνευματικού Φωτισμού τών ανθρώπων, όσο και τής κατανόησής τους περί τής Παλαιάς (Σελήνη) και τής Καινής Διαθήκης (Ήλιος), δηλαδή τού Ευαγγελίου τής Σωτηρίας. Το δε κόκκινο χρώμα τών φωστήρων, κάνει φανερό συσχετισμό με τον θάνατο (αίμα) και την αμαρτία, σύμφωνα με τον Ησαΐα 1: 15,18., κλπ.
Από μόνοι τους λοιπόν οι συμβολισμοί τών παράξενων αυτών χωρίων, αρκούν για να δείξουν ότι παρόμοιες παράξενες εκφράσεις σαν αυτές με τις οποίες ασχολούμαστε εδώ, δεν μπορούν να θεωρηθούν σε καμία περίπτωση ως "αντιεπιστημονικές".
 
3. Η κατά γράμμα κοσμολογική εκπλήρωση προβληματίζει

Παρ' όλα αυτά, ας μη μας διαφεύγει το γεγονός ότι οι προφητείες έχουν περισσότερα από ένα επίπεδα εκπλήρωσης. Επειδή πέραν τών συμβολισμών, συνήθως όλα αυτά έχουν και μία ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ εκπλήρωση στον φυσικό κόσμο!
Για παράδειγμα, το ανωτέρω χωρίο τού Πέτρου που παραθέσαμε, περί καταστροφής τού ουρανού και τής γης, δείχνει ότι όλα αυτά έχουν και φυσική εκπλήρωση, καθώς αντιπαραβάλλονται στο ίδιο συμφραζόμενο, με τη φυσική καταστροφή τής εποχής τού Νώε! Γι' αυτό θα πρέπει να δούμε και αυτή, τη φυσική και τόσο παράξενη διάσταση τών σχετικών προφητειών περί καταστροφής τού κόσμου.
Μήπως λοιπόν στη φυσική τους εκπλήρωση αυτές οι προφητείες, είναι αντιεπιστημονικές;
Για παράδειγμα, όταν από την Αγία Γραφή μαθαίνουμε ότι αυτά θα βρουν εκπλήρωση σε κάποια ιστορική εποχή, αυτό φαίνεται να συγκρούεται με την επιστημονική πρόβλεψη ότι ΣΕ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ο ήλιος θα γίνει Ερυθρός Γίγαντας και θα καταπιεί τη γη.
Και πώς θα μπορούσε να "τυλιχθεί" ο ουρανός "ως βιβλίο", αφού είναι ένας κενός χώρος έκτασης δισεκατομμυρίων ετών φωτός;
 
4. Επιστημονικά παράλληλα σεναρίων καταστροφής του κόσμου

Κι όμως! Όσο παράξενες και αν φαίνονται ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ αγιογραφικές περιγραφές τής καταστροφής τού κόσμου, λες και είναι μυθικές περιγραφές ενός αρχαίου κόσμου χωρίς επιστημονική γνώση, η σύγχρονη Φυσική τού 21ου αιώνα για μια φορά ακόμα μας εκπλήσσει, διανθίζοντας τις σύγχρονες σχετικές θεωρίες της με παρόμοιες εκφράσεις και περιγραφές!
Ας δούμε μερικά παραδείγματα τέτοιων εκφράσεων, υπενθυμίζοντας ότι τα παρακάτω, ΔΕΝ ισχυριζόμαστε ότι αποτελούν εφαρμογή τών παράξενων καταστροφικών προφητειών, αλλά μόνο ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, που απλώς δείχνουν ότι η Χριστιανική πίστη περί τής καταστροφής ουρανού και γης, ΔΕΝ είναι αντιεπιστημονική, αλλά μία ρεαλιστική περιγραφή πραγμάτων που θα μπορούσαν να συμβούν!
Στο περιοδικό "Περισκόπιο τής Επιστήμης" Νο 426 Σεπτεμβρίου 2017 (που τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο βρίσκεται ακόμα στα περίπτερα), στις σελίδες 10-17, υπάρχει εκτενές άρθρο για τις πιο πρόσφατες θεωρίες περί τής πιθανής καταστροφής τού σύμπαντος, με θέμα: "Αποσύνθεση τού Κενού. Ο σπινθήρας που μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή τού σύμπαντος".

Και μόνο αυτός ο τίτλος, προϊδεάζει, για το πόσο θα μπορούσε να μοιάζει το περιεχόμενο τού άρθρου με παραδοξότητα, καθώς μιλάει πράγματι για αποσύνθεση τού... κενού!
Για την αληθινά επιστημονική έννοια τού κενού, έχουμε μιλήσει σε παλαιότερα άρθρα μας, γι' αυτό εδώ θα πούμε μόνο την επιστημονικά τεκμηριωμένη διαπίστωση, ότι ο "κενός" χωροχρόνος, στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου κενός, αλλά υφίσταται ως φυσικό μέγεθος που μπορεί να διασταλεί, να συσταλεί, ακόμα και να περιστραφεί!
Το νεότερο αυτό άρθρο λοιπόν, περί τής "Αποσύνθεσης τού Κενού", προχωράει ένα ακόμα βήμα, με βάση τις τελευταίες μετρήσεις που έγιναν στο πεδίο Χιγκς, εξηγώντας πώς μετά την ανακάλυψη τού Μποζονίου Χιγκς, οι επιστήμονες κατάφεραν να μετρήσουν ακόμα και την ενέργεια τού... κενού! Και αυτό οδήγησε σε μία σειρά από συνεπαγωγές, σχετικά με την πιθανότητα αποσύνθεσης τού ιδίου τού κόσμου μας, από έναν... σπινθήρα μικρής σχετικά ενεργείας!
Γράφει λοιπόν το άρθρο στην αρχή του, (σελ. 11), προλογίζοντας τα όσα θα επακολουθήσουν εκεί:
"Οι τελευταίες επιστημονικές θεωρίες σχετικά με τη φύση τού κενού, σε συνδυασμό με τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν το πεδίο Χιγκς, φαίνεται πως οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο φυσικός κόσμος βρίσκεται σε μια ασταθή, από ενεργειακή άποψη κατάσταση. Ένα φυσικό σύστημα τού οποίου η ενέργεια δεν είναι η χαμηλότερη δυνατή έχει την τάση να υφίσταται αλλαγές φάσης μέχρις ότου το επιτύχει. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, το σύμπαν θα μπορούσε οποιαδήποτε χρονική στιγμή να υποστεί μια καταστροφική μεταβολή μέσω τής αποσύνθεσης τού κενού, με αποτέλεσμα την ακαριαία καταστροφή όλων τών δομών που περιέχει!"
Είναι εντυπωσιακό, πόσο μοιάζει αυτό, με το χωρίο τού Πέτρου:
Β΄ Πέτρου 3: 7-13: "οι δε νυν ουρανοί και η γη τω αυτού λόγω τεθησαυρισμένοι εισί πυρί τηρούμενοι εις ημέραν κρίσεως και απωλείας των ασεβών ανθρώπων....10 Ήξει δε η ημέρα Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί, εν ή ουρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεία δε καυσούμενα λυθήσονται, και γη και τα εν αυτή έργα κατακαήσεται. ...προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας, δι’ ην ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται! 13 καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν".
Είναι εντυπωσιακό, ότι παρά τή δισεκατομμυρίων ετών ηλικία τού σύμπαντος, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή! Ποιο; Η διάλυση τών δομών, (τών στοιχείων) τού κόσμου! Όχι μόνο τής γης, αλλά και ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ, εφ' όσον τα πάντα αντλούν τη σύστασή τους από το κενό!
Δεν φαίνεται πλέον και τόσο "αντιεπιστημονική" η προφητεία τού Πέτρου, μετά από την ανάγνωση αυτού τού επιστημονικού άρθρου, ούτε τόσο "παρατραβηγμένος" ο τόσο σύντομος χρόνος εκπλήρωσής της, (στη σύντομη περίοδο τής ανθρώπινης ιστορίας), σε ένα σύμπαν δισεκατομμυρίων ετών, όταν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή!
Ας δούμε όμως μερικές ακόμα διατυπώσεις από το ίδιο εκείνο άρθρο τού περιοδικού, στη σελίδα 12:
"Σύμφωνα με τους κοσμολόγους, η πρόσφατη ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs και η επαλήθευση των θεωριών της φυσικής σχετικά με το πανταχού παρόν ομώνυμο πεδίο, μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε, μεταξύ των άλλων, και τους πιθανούς μηχανισμούς ενδεχόμενης καταστροφής του σύμπαντος".
Στη σελίδα 13, το άρθρο μας εξηγεί μεταξύ πολλών άλλων, και τα εξής, για το σωματίδιο Χιγκς, το οποίο είναι αυτό που προσδίδει τη ΜΑΖΑ στον υλικό κόσμο, επηρεάζοντας την ίδια τη δύναμη τής βαρύτητας και πολλά ακόμα στοιχεία τού κόσμου μας:
"Ουσιαστικά, η γνώση της μάζας του σωματιδίου Higgs καθώς και ενός ακόμη υλικού σωματιδίου της φύσης ως παραμέτρων, επιτρέπει τον υπολογισμό της αλληλεπίδρασης του πεδίου με τα υπόλοιπα υλικά σωματίδια. Ο μηχανισμός του πεδίου Higgs αλλάζει επίσης την έννοια του κενού στο σύμπαν, το οποίο μετατρέπεται σε κάτι που διαθέτει δομή και δυνατότητα αλληλεπίδρασης με τον φυσικό κόσμο".
Στη σελίδα 15, διαβάζουμε μεταξύ πολλών άλλων τα εξής στη λεζάντα τής δεύτερης εικόνας:
"Σύμφωνα με μια από τις ερευνητικές προσεγγίσεις, ο συσχετισμός μεταξύ της μάζας του σωματιδίου Higgs και του t κουάρκ, ως παραμέτρων, προσδιορίζουν τον τύπο του κενού στο σύμπαν: ασταθές, μετασταθές και ευσταθές. Τα δεδομένα προέρχονται από τρία πειράματα σωματιδιακής φυσικής και επί του παρόντος υποστηρίζουν την περίπτωση του μετασταθούς κενού.".
Και στην ίδια σελίδα εξηγεί:
"Ο τρόπος με τον οποίο περιγράφεται η δομή και η αλληλεπίδραση του σωματιδίου Higgs με τα υλικά υποατομικά σωματίδια έτσι ώστε η αλληλεπίδραση αυτή να τους προσδίδει την ιδιότητα της μάζας, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο μιας αλλαγής φάσης ολόκληρου του σύμπαντος, από την ενεργειακή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, στην κατάσταση ελάχιστης ενέργειας, με αποτέλεσμα την απόλυτη και ακαριαία καταστροφή του!
Κάθε φυσικό σύστημα το οποίο υπάρχει στο σύμπαν διαθέτει ενέργεια και χαρακτηρίζεται από την τάση να μεταπέσει στη χαμηλότερη δυνατή ενεργειακή κατάσταση. Η ισορροπία ενός φυσικού συστήματος εξαρτάται από αυτόν ακριβώς τον ενεργειακό συσχετισμό".
Και τι θα μπορούσε να ακολουθήσει την καταστροφή τού σύμπαντος, από μια τέτοια μετάπτωση σε χαμηλότερη ενεργειακή στάθμη;
Στη σελίδα 16 τού ιδίου άρθρου, υπάρχει η ίδια εικόνα που έχουμε χρησιμοποιήσει στο πάνω μέρος τού άρθρου μας αυτού, την οποία παραθέτουμε και εδώ:
Δίπλα σε αυτή την εικόνα λοιπόν, υπάρχει η εξής λεζάντα:
"Καλλιτεχνική απεικόνιση ενός από τα σενάρια αποσύνθεσης του κενού στο σύμπαν: η περιοχή στην οποία λαμβάνει χώρα η αποσύνθεση του κενού διαφοροποιείται από το φυσικό σύμπαν ως ένα παράλληλο αλλά παρατηρήσιμο σύμπαν.".
Χμμμ! Πόσο θυμίζει αυτό, εκείνη την παράξενη προφητεία τού Αποστόλου Πέτρου!
Β΄ Πέτρου 3: 13: "καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν."
Καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη λοιπόν! Ένα νέο περιβάλλον στη θέση τού παλιού που θα διαλυθεί σε εκείνη τη φοβερή ημέρα τής Παρουσίας τού Χριστού!
Ξαφνικά, ούτε αυτό φαίνεται πλέον και τόσο... "αντιεπιστημονικό"!
Όμως γράφει κάποια ακόμα ενδιαφέροντα πράγματα το άρθρο στη σελίδα 17:
"Εφόσον το κενό βρίσκεται πράγματι σε μια μετασταθή κατάσταση, ποια θα ήταν η διαδικασία η οποία θα μπορούσε να σηματοδοτήσει αυτήν την αλλαγή φάσης στο σύμπαν; Σύμφωνα με τους ερευνητές, το πιθανό έναυσμα για μια τέτοια αλλαγή δεν είναι μόνο ένα. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι η δράση ενός ιδιαίτερα ενεργητικού σωματιδίου το οποίο αλληλεπιδρά με το κενό (μέσω της δημιουργίας ενός ζεύγους σωματιδίων), η βαρυτική επίδραση μιας μαύρης τρύπας στον χώρο γύρω της, ή ακόμη και ένα επίγειο πείραμα σωματιδιακής φυσικής..."
Και σε άλλο σημείο τής ίδιας σελίδας, γράφει:
"Αρκετοί επιστήμονες θεωρούν ότι η διαδικασία της αποσύνθεσης του κενού θα μπορούσε να έχει αρχίσει εδώ και εκατομμύρια χρόνια σε κάποιο μακρινό γαλαξία στο σύμπαν. Καθώς, όπως πιστεύεται, η αποσύνθεση αυτή θα διαδίδεται με την ταχύτητα του φωτός, θα ήταν δυνατό να δημιουργήσει μια «φυσαλίδα» ενός παράλληλου σύμπαντος, με τους δικούς του φυσικούς νόμους και σταθερές, η οποία θα διαστελλόταν μέσα στο φυσικό σύμπαν. Η φυσαλίδα αυτή θα έφτανε κάποια στιγμή και στη Γη σε χρόνο που θα εξαρτάτο από την απόσταση του αρχικού σημείου δημιουργίας της. Ένα ακόμη σενάριο σχηματισμού μιας φυσαλίδας παράλληλου σύμπαντος λόγω της αποσύνθεσης του κενού, προβλέπει ότι η φυσαλίδα αυτή θα αποχωριζόταν από το δικό μας σύμπαν, αλλά θα βρισκόταν σε τέτοια θέση ως προς αυτό ώστε θα μπορούσαμε να την παρατηρήσουμε".
Ένα νέο σύμπαν με δικούς του φυσικούς νόμους; Κάτι που κάνει να μη φαίνεται πλέον τόσο παράξενη ούτε εκείνη η προφητεία, που μιλάει για τους νέους φυσικούς νόμους τής αφθαρσίας, που θα υπάρχουν στους καινούργιους ουρανούς και την καινούργια γη, στην οποία θα περιέλθει η κτίση:
"και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού" (Ρωμαίους 8: 21).
Ας σκεφθούμε όμως και το εξής:
Σύμφωνα με το άρθρο, θα δημιουργηθεί μία "φυσαλίδα" ενός νέου σύμπαντος, ΜΕΣΑ στο δικό μας σύμπαν. Αλλά, "φυσαλίδα" τίνος πράγματος; Φυσαλίδα ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ!
Ό ίδιος ο ουρανός, θα τυλιχθεί σαν αρχαίο βιβλίο σε μια νέα φυσαλίδα γύρω μας Δείτε ξανά την εικόνα που παραθέτουμε πιο πάνω! Δεν θυμίζει τυλιγμένο αρχαίο βιβλίο; Τυλιγμένο τι; Ο ουρανός!
Και ξαφνικά, ούτε η ακόλουθη προφητεία μοιάζει τόσο παράδοξη:
Ψαλμός 102/ρβ: 25,26: "Κατ' αρχάς συ Κύριε την γην εθεμελίωσας, και έργα τών χειρών σου είναι οι ουρανοί. Αυτοί θέλουσιν απωλεσθεί, Συ δε διαμένεις. Και πάντες ως ιμάτιον θέλουσι παλαιωθεί. Ως περιένδυμα θέλεις τυλίξει αυτούς, και θέλουσιν αλλαχθή".
Ησαΐας 34/λδ: 4: "Και πάσα η στρατιά του ουρανού θέλει λυώσει, και οι ουρανοί θέλουσι περιτυλιχθή ως βιβλίον, και πάσα η στρατιά αυτών θέλει πέσει, καθώς πίπτει το φύλλον από της αμπέλου και καθώς πίπτουσι τα φύλλα από της συκής".
Σκεφθείτε όμως, καθώς η γη θα βρίσκεται μέσα σε ένα τέτοιο κατακλυσμιαίο γεγονός, καθώς η φυσαλίδα αυτή θα διογκώνεται και οι ουρανοί θα τυλίγονται καθώς ο χωροχρόνος τού νέου σύμπαντος που θα δημιουργηθεί γύρω μας θα διαστέλλεται, πώς θα φαίνονται τα άστρα στον ουρανό;
Καθώς ο ορίζοντας θα διαστέλλεται, θα άστρα θα φαίνονται να κατεβαίνουν προς το κάτω μέρος τού ορίζοντα, καθώς οι αποστάσεις μεταξύ τους θα αυξάνουν!
Και στο σύντομο εκείνο κλάσμα χρόνου, που θα διαστέλλεται η φυσαλίδα τού νέου σύμπαντος, θα μοιάζουν σε έναν επίγειο παρατηρητή, σαν να πέφτουν προς τα κάτω, προς τα χαμηλότερα σημεία τού ορίζοντα!
Και όσοι πιστοί θα βιώσουν αυτό το γεγονός, θα θυμηθούν τότε την τόσο παράξενη εκείνη προφητεία τού Ιησού Χριστού που έλεγε:
Μάρκος 13: 24, 25: "Αλλ’ εν εκείναις ταις ημέραις, μετά την θλίψιν εκείνην ο ήλιος σκοτισθήσεται, και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, 25 και οι αστέρες έσονται εκ του ουρανού πίπτοντες, και αι δυνάμεις αι εν τοις ουρανοίς σαλευθήσονται".
Και ξαφνικά, ούτε η πτώση τών αστέρων φαντάζει και τόσο αντιεπιστημονική!
Αλλά καθώς η διαστολή τής φυσαλίδας θα φθάσει στον ήλιο και τη σελήνη με την ταχύτητα τού φωτός, το φαινόμενο Ντόπλερ, θα μεταθέσει το φάσμα τού φωτός τους προς το ερυθρό, πριν χαθεί για πάντα το φως τους στο υπέρυθρο για τα μάτια μας. Και ξαφνικά θα αποκτήσει κατά γράμμα νόημα και εκείνη η άλλη παράξενη προφητεία:
Αποκάλυψις 6: 12-14: "και σεισμός μέγας εγένετο, και ο ήλιος μέλας εγένετο ως σάκκος τρίχινος, και η σελήνη όλη εγένετο ως αίμα, 13 και οι αστέρες του ουρανού έπεσαν εις την γην, ως συκή βάλλουσα τους ολύνθους αυτής, υπό ανέμου μεγάλου σειομένη, 14 και ο ουρανός απεχωρίσθη ως βιβλίον ελισσόμενον, και παν όρος και νήσος εκ των τόπων αυτών εκινήθησαν".

Το ξανατονίζω, για τρίτη φορά: ΔΕΝ ισχυρίζομαι ότι θα εκπληρωθούν έτσι ακριβώς οι προφητείες. Απλώς επιστημονικά παράλληλα παρουσιάζω, για τους ανθρώπους εκείνους που όλες αυτές οι Χριστιανικές προφητείες τους φαίνονται "παραμύθια" και "αντιεπιστημονικές αρχαίες περιγραφές".
Το τι θα συμβεί θα το δούμε ΟΤΑΝ συμβεί. Και ας μην είμαστε αρνητικοί σε ασυνήθιστες περιγραφές, αλλά ούτε και να προτρέχουμε. Όσα είναι να συμβούν, θα συμβούν, όταν "χρόνος ουκ έσται έτι", καθώς να ανατέλλει ο νέος Μέλλων Αιώνας, σε έναν νέο χωροχρόνο, με τους δικούς του φυσικούς νόμους αφθαρσίας.
"Επειδή, λοιπόν, όλα αυτά διαλύονται, ποιοι πρέπει να είστε εσείς σε άγια διαγωγή και ευσέβεια, προσμένοντας και σπεύδοντας στην παρουσία τής ημέρας τού Θεού, κατά την οποία οι ουρανοί, καθώς θα φλέγονται, θα διαλυθούν, και τα στοιχεία, ενώ θα καίγονται, θα χωνευτούν;
Όμως, σύμφωνα με την υπόσχεσή του, καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη προσμένουμε, στους οποίους δικαιοσύνη κατοικεί" (Β΄ Πέτρου 3: 11-13).

Ν. Μ.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Η ευλογία να άρεις τον σταυρό σου (Κυριακή μετά την Ύψωση του Σταυρού) - & τρία βίντεο...


π. Παντελεήμων Κρούσκος
Ιερέας της Ανατολικής Εκκλησίας

Μέσα στο κλίμα το εορταστικό του Σταυρού είναι και η αυριανή περικοπή του ευαγγελίου. Αφού εορτάσαμε τον σταυρό του Κυρίου και συναισθανθήκαμε την σπουδαιότητα της σφαγής και της θυσίας Του, ως καθολικής λύτρωσης του ανθρώπου, μας τίθεται ένας διαφορετικός προβληματισμός και μία δική μας ιδιαίτερη σπουδή: ο δικός μας σταυρός.

Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι.
Η εικόνα που δίνει ο Κύριος στους ακροατές του είναι πάρα πολύ δραματική, αλλά και σκανδαλιστική για τον άνθρωπο κάθε εποχής. Πρό των οφθαλμών των ευσκανδάλιστων και προσεκτικών ιουδαίων αλλά και κάθε δυναμικής προσωπικότητας και θρησκευτικού ανθρώπου ο Χριστός θέτει το ιδανικό της μαθητείας με μία δυσκολοχώνευτη παράσταση: Αυτή του κατάδικου, του τελευταίου και πλέον περιφρονημένου κατάδικου, πού σέρνει τον σταυρό του προς τον τόπο του θανάτου! Αν για τους Ιουδαίους ο σταυρός είναι κατάρα και η σταυρική καταδίκη η εσχάτη ευτέλεια, αλλά αυτό ισχύει για τον άνθρωπο κάθε εποχής. 

Αν και ο κόσμος φαίνεται ότι μεταβάλλεται προς το προοδευτικότερον και ανθρωπινότερον, το ιδανικό και η φιλοσοφία του δυναμισμού , του ανθρωποκεντρισμού, της επιβολής, του κάθε είδους εξουσιασμού και υπεροχής, παρόλες τις μεταλλάξεις και τις ποικιλλίες παραμένουν ίδιες και κυρίαρχες σε κάθε κοσμοσύστημα, σε κάθε κοινωνία. Η εικόνα της άρνησης, της επώδυνης άρσης, της εκουσίας αυτοταπείνωσης, της θυσίας, του πνευματικού αγώνα παραμένει σκανδαλιστική, επαναστατική, μωρία ιουδαίοις και σκάνδαλον τοις έλλησι. Παρόλα αυτά η εκκλησία επιμένει να θέτει ως προϋπόθεση μαθητείας στην πίστη του Ιησού Χριστού την αυταπάρνηση, την άρνηση κάθε δυναμισμού, την αποδοχή του σταυρού με σκανδαλιστική χαρά, την μαρτυρική πορεία, την ιδιαιτερότητα του χριστιανού μέσα στην ισοπέδωση του κόσμου.

 
Εικ. από εδώ (όπως και η επόμενη)

Πολύ συχνά ο προσωπικός σταυρός ονομάζεται και παρουσιάζεται στην παράδοση μας ως ευλογία και ως ευκαιρία. Αυτός πού ήταν κατάρα και τέλος φρικτό.Ένα πρόβλημα υγείας, ένας πειρασμός από άνθρωπο στο οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον, η φτώχεια. η κοινωνική αδικία, η ευτέλεια του κόσμου, οι δυσχέρειες στον έγγαμο βίο, στην εργασία, στην πολιτεία, ένας θάνατος, το ίδιο το άχθος του βίου δυσβάσταχτο και πολυπειρασμικό, ο ίδιος ο χαρακτήρας μας πού παραμένει ο αυτός και ο κύριος να μερικοί σταυροί πού παραχωρεί η Σοφία και η οικονομία του Θεού. Αν πάρεις τον σταυρό σου ως ευλογία και ευκαιρία μπορείς να φτάσεις σταδιακά και συνειδητά στην αληθινή σοφία και αυτεπίγνωση.

Η υποδοχή του σταυρού ως δώρου και η ολη ασκητική πάνω σε αυτό σε κάνει εγκρατή, ταπεινό, σου θέτει όρια, δεν αλαζονεύεσαι, δεν κάνεις ψευδομεγαλεπήβολα όνειρα, αξιολογείς ορθά τις καταστάσεις ως αστείες ή σοβαρές, γνωρίζεις τον εαυτό και τις δυνάμεις σου, σε κάνει ανεκτικότερο και συμπονετικότερο με τους άλλους, σου θέτει σταδιακή διαύγεια ώστε να αντιμετωπίζεις τους χαλεπούς πειρασμούς του άγχους, της μειονεξίας, της απελπισίας, του περιθωρίου, του φόβου, του πόνου, του ίδιου του θανάτου, ως πειρασμικά φαντάσματα πού επιδιώκουν απλώς την απόκλιση σου από μια φωτοφόρο και τροπαιοφόρο πορεία. Αν όλα αυτά δεν είναι ευλογία τί είναι ευλογία; Αν όλα αυτά δεν είναι ευκαιρία, τί είναι ευκαιρία;

Στον ανθρώπινο παράγοντα υπάρχει πάντα το ερώτημα για την αδικία και η αγανάκτιση για αυτό πού σε βρίσκει.Γιατί ο Θεός με βασανίζει, γιατί ο Θεός επιτρέπει έναν τέτοιο σταυρό; Τόσο στους αρχαίους ημών, όσο και στην αποκεκαλυμένη αλήθεια της εκκλησίας, υπάρχει η απάντηση πού δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Ο άνθρωπος καλείται από πολύ νωρίς ακόμα, πριν μεστώσει ο σταυρός του και πριν τον καταβάλουν οι αγωνίες και ο πόνος , να αναγνωρίσει τον εαυτό του και τα όρια του. Στους τραγικούς ποιητές υπάρχει η εξής αλήθεια πού είναι εκ φύσεως ευαγγελική και εναρμονισμένη με το ορθόδοξο ηθος: Ανθρωπε παραδέξου την ανθρωπινότητα σου. Παραδέξου αυτό πού είσαι, τα όρια σου και την φύση σου και θα βρείς την ανάπαυση και την αληθινή σοφία. Ο Θεός δεν καλείται σε απολογία. Ο Θεός είναι. Εσύ υπάρχεις δι Αυτού και εν Αυτώ. Από κει και πέρα παραδέχεσαι την πορεία σου και κάνεις τον σταυρό σου γέφυρα προς την γνώση.

 

Κλείνοντας, θα θέλαμε να σταθούμε στο αναστάσιμο στοιχείο της άρσης του σταυρού. Υπάρχει έντονη η αίσθηση πώς στο τέλος κάθε σταυρικής πορείας ο αγωνιστής λαμβάνει τον στέφανον της δικαιοσύνης και τα βραβεία της υπομονής, λαμβάνει θα λεγαμε σχηματικά το δώρον της ανάστασης. Σε αυτό επιμένουν με ποιητική περισσότερο διάθεση οι ύμνοι και η διδασκαλία της εκκλησίας. Ότι στο τέλος, στην κορυφή βρίσκεται η ανταμοιβή. Ωστόσο, τόσο ο βίος των αγίων, όσο και η πολιτεία τους μέσα στον κόσμο των πειρασμών και της δοκιμασίας μας αποκαλύπτει μια άλλη φιλανθρωπότερη και υπέροχη αλήθεια: Η ανάσταση δεν βρίσκεται πάντα στο τέρμα και στην κορυφή, δεν υπάρχει σκοπός και συναλλαγή. Η ανάσταση συμβιώνεται με τον σταυρό. 

Οι μάρτυρες της πίστης και της συνείδησης απολάμβαναν τα στέφανα της χαράς και της κοινωνίας του Θεού, την ώρα της άρσης, της αποδοχής, της ασκητικής, την ώρα πού έφερναν με χαρά, υπομονή και αυτοθυσία τον σταυρό τους ήδη απολάμβαναν με μυστική χαρά την ευλογία της ανάστασης. Τρανό παράδειγμα είναι η ζωή των συγχρόνων γερόντων της ορθοδοξίας, πού υπέμειναν τα δεινά ως δώρα του παραδείσου και ζούσαν ήδη εν αγιότητα μέσα στο καμίνι των θλίψεων. Αυτό για να το βιώσει και να το απολαύσει κανείς προϋποθέτει μια σοβαρή ασκητική μέσα στις αλήθειες της ορθοδοξίας και την Εκκλησία. Το τέλος δεν ήταν παρά μια έκρηξη αιωνίας και ατελευτήτου χαράς, η οποία τα θεμέλια της έθεσε από αυτήν εδώ την ζωή των θλίψεων και της θυσίας ο αγωνιστής. Μια ανευ προηγουμένου παραδείσια χάρη πού κατά τα γήινα μέτρα προγεύτηκαν ήδη από εδώ. 

Αυτήν ευχόμαστε για όλους μας.

"Ν": Δείτε επίσης, παρακαλώ:

Του Τιμίου Σταυρού: μια Μεγάλη Παρασκευή μέσα στο Φθινόπωρο!
Πόνος και Φως (ενότητα) 
Και τρία βιντεάκια, το 1ο από το διαδικτυακό κανάλι του αδελφού με το όνομα Tsimis Tsimas και τα άλλα δύο από το εξαιρετικό & γνωστό κανάλι της Ενορίας 40 Εκκλησιών Θεσσαλονίκης: