ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Άγιο Μανδήλιο και Σινδόνη του Τορίνο

 
Μήπως είναι το ίδιο αντικείμενο;
 
16 Αυγούστου: ανάμνηση της μεταφοράς της αχειροποίητης εικόνας του Κυρίου, δηλ. του ιερού Μανδηλίου, από την Έδεσσα της Συρίας στην ΚΠολη.

Για τη σχέση του με τη Σινδόνη του Τορίνο, κλικ εδώ!

Άγιοι στις 16, 17 & 18 Αυγούστου...


Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

About the Dormition of the Theotokos, in five languages

Για τις φωτιές (Αύγουστος 2017)



Κάποιοι καίνε τη χώρα μας: Πάνω από 90 πυρκαγιές μέσα σε μία ημέρα. Όχι μόνο φέτος, αλλά από τότε που ήμουν παιδί... Εμείς ευχόμαστε να ΜΗΝ τους κάψει ο Θεός και, αδύναμοι να βοηθήσουμε αλλιώς, απευθύνουμε έκκληση στον Ιησού Χριστό, στην Παναγία μας, που γιορτάζει, και στους αγίους μας, να συντρέξουν εκείνοι.
Δημοσιεύουμε, ως ικεσία σε όλα αυτά τα ιερά πρόσωπα, τα μεγαλυνάρια για τις πυρκαγιές που συνέταξε ο πρώην ροκ τραγουδιστής, αδελφός μας Ιωάννης Τσιλιμιγκάκης και δημοσιεύονται εδώ (είναι στο τέλος της ανάρτησης).
 
Πυρκαγιές

Κύριε τῶν ζώντων καὶ τῶν νεκρῶν, πάντων τῶν ἁγίων, τῶν καέντων ὑπ’ ἀσεβῶν, ταῖς σοὶ εὐπροσδέκτοις, πρεσβείαις διαπύροις, τὴν γῆν σου ἐκ τῆς λύμης, πυρὸς διάσωσον.

Ἅγιοι πρεσβεύσατε ἐκτενῶς, οἱ πυρὶ βληθέντες, καὶ ἀπάραντες πρὸς Χριστόν, 
ὑπὲρ οἰκουμένης, δεινῶς μαστιζομένης, πυρὶ τῷ ἀναφθέντι, ἐχθρῷ ἀλάστορι.

Σῶσον ἐκ τῆς μάστιγος τοῦ πυρός, γῆν τὴν ἑλληνίδα, ὁ δροσίσας ἐν τῷ πυρί, 
τῆς ἐν Βαβυλῶνι, καμίνου θεῖε Λόγε, τῶν παίδων τὴν τριάδα, ὡς Παντοδύναμος.

Φύλαττε τὰ δάση καὶ τοὺς βουνούς, τὰς καλλιεργείας, καὶ οἰκίας πάντων ἡμῶν, 
ἀπὸ ὀλεθρίου, πυρὸς καὶ διατήρει, ἵνα σε προσκυνῶμεν, Θεὲ καὶ Κύριε.

Τὴν ἐξ ἀμετρήτων ἁμαρτιῶν, γένους τοῦ βροτείου, γῆν πυρέσσουσαν Ἰησοῦ, 
ἴδε μετ’ εὐνοίας, καὶ πᾶσαν οἰκουμένην, πυρὶ τὴν κεκαυμένην, Σῶτερ καινούργησον.

 
Εικ. από εδώ

Πάντας τοὺς θανόντας ἐν τῷ πυρί, ἐμπρησμῶν δολίων, πολυεύσπλαγχνε Ἰησοῦ, 
μὴ καταδικάσῃς, εἰς πῦρ τὸ αἰωνίζον, ἀλλὰ αὐτοῖς παράσχου, ζωὴν τὴν ἄληκτον.

Πνεῦμα τὸ πανάγιον καὶ εὐθές, τὸ πυρὸς ἐν εἴδει, ἀποστόλοις καταπεμφθέν, 
δρόσισον τὴν γῆν σου, ὅτι ἐκαυματίσθη, βροτῶν ἁμαρτανόντων, ἀτόποις πράξεσι.
 
Παῖδας τρισαρίθμους τοὺς εὐαγεῖς, ὁ τὸ πάλαι σώσας, ἐν καμίνῳ χαλδαϊκῇ, 
Κύριε νῦν φεῖσαι,τῆς γῆς ἐμπιμπραμένης, ὑπὸ ἀνθρωποκτόνου, ὀργάνων ὄφεως.

Ξύλα καρποφόρα ἀπὸ πυρός, ἐλαίας ἀμπέλους, οἷς παρέχεις ἡμῖν τροφήν,
τήρησον Παντάναξ, καρποὺς αὐτῶν πληθύνων, εἰς ἔπαινον καὶ δόξαν, τοῦ σοῦ ὀνόματος.




Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἐκ πυρὸς ὀλεθρίου τὸν κόσμον φύλαξον, ὁ διασώσας τὸ πάλαι ἐκ τῆς καμίνου πυρός, τὴν τριάδα τῶν δικαίων Λόγε παίδων σου,
ὅτι δολίως ἐν τῇ γῇ, ὁλοκαύτωμα δεινόν, τὰ ὄργανα τοῦ Βελίαρ, μελετῶσιν ἐν ταῖς καρδίαις, τοῦ ἀπολέσαι ἐν αὐτῇ τὴν ζωήν.



Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Οι γιορτές της Παναγίας μέσα στο έτος (& τα Εγκώμιά της)



Θ.Ι.Ρ. - Ευχή (το βίντεο από SteveTheMacedonian)

Οι άγιοι διδάσκαλοι του χριστιανισμού, που καθιέρωσαν τις γιορτές και τις νηστείες της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως ένα δρόμο που οδηγεί τον άνθρωπο στο Φως του Χριστού, γέμισαν πολύ σοφά το έτος με γιορτές του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων, για να ευλογείται κάθε μέρα και κάθε δραστηριότητα της ζωής των χριστιανών.
Έτσι, δεν υπάρχει καμία μέρα μέσα στο χρόνο που να μη γιορτάζονται άγιοι ή κάποια σημαντικά γεγονότα από τη ζωή του Ιησού Χριστού και της Θεοτόκου, δηλ. της Παναγίας.
Συγκεκριμένα, οι εορτές της Παναγίας προχωρούν με μια θαυμαστή συνέχεια, καθώς προχωρεί και το έτος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως πρώτο μήνα του έτους έχει διατηρήσει το Σεπτέμβριο, όπως και τα σχολεία. Την 1η Σεπτεμβρίου στις εκκλησίες μας γίνεται η θεία λειτουργία με ευχές (προσευχές) και τροπάρια πρωτοχρονιάς. Μάλιστα, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην Κωνσταντινούπολη (στο οποίο υπάγεται και η Εκκλησία της Κρήτης), έχει ανακηρύξει αυτή την ημέρα ως ημέρα προσευχής για τη διάσωση του φυσικού περιβάλλοντος.

Την 1η Σεπτεμβρίου έχουμε και γιορτή της Παναγίας, τη λεγόμενη «Παναγία πρωτοσεπτεμβριανή», και υπάρχει ναός αφιερωμένος σε αυτήν λίγα χιλιόμετρα δυτικά του Ρεθύμνου (του τόπου κατοικίας μου), στην περιοχή του Πετρέ. Επίσημα η εορτή είναι η ανάμνηση θαύματος της Θεοτόκου στη μονή των Μιασηνών, από την οποία μια ιστορική και θαυματουργή εικόνα της ρίχτηκε στη λίμνη Ζαγουρού, για να μην την καταστρέψουν οι εικονομάχοι (τον 8ο ή 9ο αιώνα μ.Χ., δηλ. ανάμεσα στα έτη 726 – 843 μ.Χ.), και μετά από χρόνια βγήκε από τα νερά της λίμνης με θαυματουργικό τρόπο, χωρίς να έχει πάθει το παραμικρό.
Μόλις 7 μέρες μετά την 1η Σεπτεμβρίου, δηλαδή τον 1ο μήνα του εκκλησιαστικού έτους, έχουμε την 1η μεγάλη γιορτή της Παναγίας, το Γενέσιό της (την εορτή της γέννησής της), στις 8 Σεπτεμβρίου. Η εορτή αυτή στο Γέρμα Καστοριάς ονομάζεται «γιορτή της Σταφυλοπαναγιάς», τότε κόβονται τα πρώτα ώριμα σταφύλια και υπάρχει σχετική εικόνα με τη Θεοτόκο βρεφοκρατούσα να κρατάει και ένα σταφύλι. Δείτε, παρακαλώ, εδώ.


Η Εκκλησία, πρέπει να πούμε, γιορτάζει γενέθλια μόνο τριών προσώπων: του Ιησού Χριστού (25 Δεκεμβρίου, δηλαδή τα Χριστούγεννα), της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) και του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (24 Ιουλίου). Αυτά τα τρία γενέθλια οδηγούν στην ανάσταση του Χριστού και, κατ’ επέκτασιν, στην ανάσταση όλων μας, που θα γίνει με τη δευτέρα παρουσία του Χριστού. Οι υπόλοιποι άνθρωποι κανονικά δεν εορτάζουμε τα γενέθλιά μας (τα οποία ουσιαστικά, καθώς προχωρεί η ηλικία μας, φέρνουν πιο κοντά τη στιγμή του θανάτου μας), αλλά τον άγιο του ονόματός μας, η γιορτή του οποίου μας συνδέει με τον Ιησού Χριστό, την πηγή της αιώνιας ζωής. Η γιορτή των γενεθλίων, που έχει γίνει στην εποχή μας τόσο ισχυρή, ώστε σχεδόν ξεχνάμε τη γιορτή του αγίου μας, καθιερώθηκε αρχικά στη δυτική Ευρώπη, εκεί όπου κυριαρχεί ο προτεσταντισμός (μια μορφή του χριστιανισμού που δημιουργήθηκε στη Γερμανία μετά το 1500 ως αντίδραση στο ρωμαιοκαθολικισμό). Οι προτεστάντες δεν εορτάζουν τους αγίους, οπότε καθιέρωσαν ένα άλλο είδος γιορτής (τα γενέθλια) για να μη μείνει η ζωή τους χωρίς γιορτές.

Προχωρώντας το έτος, φτάνουμε στο Νοέμβριο, όπου γιορτάζουμε τη 2η μεγάλη γιορτή της Παναγίας, τα Εισόδια (21 Νοεμβρίου). Είναι η αφιέρωση της Παναγίας στο Ναό του Σολομώντα, στα Ιεροσόλυμα, όπως είχαν υποσχεθεί οι γονείς της (οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα), όλα τα χρόνια που προσεύχονταν στο Θεό να τους στείλει ένα παιδί. Στα Εισόδια η Παναγία είναι τριών ετών. Γι’ αυτό στην Κρήτη και σε λίγες ακόμη περιοχές έχει δημιουργηθεί ένα έθιμο, σύμφωνα με το οποίο την εορτή των Εισοδίων γιορτάζουν οι ανύπανδρες κοπέλες με το όνομα Μαρία, οι οποίες κατά τεκμήριο είναι μικρές σε ηλικία, όπως ήταν η Παναγία όταν εισήλθε στο Ναό, όπου έζησε, προστατευόμενη των ιερών και των αγγέλων, περίπου δέκα χρόνια.

Η επόμενη μεγάλη γιορτή της Παναγίας έρχεται στη συνέχεια. Είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, στις 25 Μαρτίου, η γιορτή της επίσκεψης του αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Παναγία, όταν της ανακοίνωσε ότι ο Θεός την επέλεξε για να κυοφορήσει και να γεννήσει το Σωτήρα του κόσμου, τον Ιησού Χριστό.

Η Παναγία πρέπει να ήταν περίπου 15 ετών τότε, σε ηλικία γάμου για την εποχή της. Οι άγιοι γονείς της είχαν κοιμηθεί από χρόνια και οι ιερείς του Ναού, για να την προστατεύσουν, την είχαν αρραβωνιάσει με έναν άνδρα αρκετά μεγαλύτερό της, τον άγιο και δίκαιο Ιωσήφ, ο οποίος, όπως γνωρίζουμε, αν και την παντρεύτηκε σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, όμως ποτέ δεν έγινε αληθινός σύζυγός της, γι’ αυτό και έμεινε στην Ιστορία ως άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ (=αρραβωνιαστικός).

Την ιστορία του Ευαγγελισμού (η λέξη σημαίνει «αναγγελία καλής είδησης») τη διηγείται το κατά Λουκαν Ευαγγέλιο. Εκεί διαβάζουμε ότι ο αρχάγγελος μίλησε στην Παναγία, αλλά δεν της έδωσε κρίνο, όπως νομίζει ο πολύς κόσμος. Ο μύθος για τον κρίνο πέρασε στην ιστορία του Ευαγγελισμού από τους ζωγράφους της δυτικής Ευρώπης, την εποχή της Αναγέννησης, από το 15ο αιώνα και μετά, οι οποίοι ζωγράφιζαν από τη φαντασία τους τον άγγελο να κρατάει ένα λευκό κρίνο.

"Ν": Στις ορθόδοξες εικόνες ο άγγελος κρατάει το "κηρύκειο", δηλ. το ραβδί που δηλώνει ότι είναι αγγελιαφόρος (=άγγελος). Αυτό μετατράπηκε σε κρίνο από τη δυτική ζωγραφική.

Όμως πρέπει να πούμε ότι συνήθως ασχολούμαστε με την Παναγία ολόκληρο το Μάρτιο ή τον μισό Μάρτη και τον μισό Απρίλη, επειδή συμπίπτει με τη Μεγάλη Σαρακοστή και κάθε Παρασκευή στις εκκλησίες μας ψάλλουμε προς τιμήν της Παναγίας τους Χαιρετισμούς, το υπέροχο εκείνο ποιητικό και μουσικό έργο της βυζαντινής εποχής, που ο λαός μας δικαιολογημένα το θαυμάζει και το υπεραγαπά και πολλοί χριστιανοί το ξέρουν απ’ έξω και το λένε, ως προσευχή, κάθε βράδυ πριν κοιμηθούν, όλο το χρόνο…

Η τέταρτη μεγάλη γιορτή της Παναγίας (που κλείνει τον κύκλο της επίγειας ζωής της και της αύξησης της ηλικίας της) έρχεται τον τελευταίο μήνα του εκκλησιαστικού έτους, τον Αύγουστο. Είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου), για την οποία οι ορθόδοξοι χριστιανοί όλων των λαών προετοιμάζονται με τη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου (οι πρώτες 5 μέρες νηστεύονται και προς τιμήν της εορτής της Μεταμόρφωσης του Χριστού, 6 Αυγούστου, κατά την οποία τρώγεται ψάρι, αλλά ευλογούνται στην εκκλησία και μοιράζονται στο λαό και τα πρώτα ώριμα σταφύλια της χρονιάς), καθώς και με τις υπέροχες Παρακλήσεις προς την Παναγία, που ψάλλονται στις εκκλησίες μας κάθε απόγευμα, εκτός Σαββάτου, μέχρι την παραμονή της εορτής της.

Ο εορτασμός της Κοίμησης της Θεοτόκου ολοκληρώνεται στις 23 Αυγούστου («απόδοση της Κοιμήσεως»), ημέρα που ο λαός μας την ονομάζει «τα εννιάμερα της Παναγίας», την έχει μετατρέψει σε ξεχωριστή εορτή και υπάρχουν εκκλησίες αφιερωμένες ειδικά σε αυτήν. Εξάλλου, η εορτή της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας (24 Σεπτεμβρίου), που εορτάζεται η εύρεση της εικόνας της Παναγίας μέσα σε μια μυρτιά στο νησί Κήθυρα και τα πολλά θαύματά της, από το λαό θεωρείται ως «τα σαράντα της Παναγίας», αφού είναι 40 μέρες μετά την Κοίμηση. Έτσι, ο λαός μας έχει κάνει την Παναγία ακόμη πιο δική του, την κηδεύει και τη μνημονεύει μέσα στην καρδιά του όπως κάθε χριστιανός τη μητέρα του. Αυτός είναι και ο λόγος που την Παναγία τη γιορτάζουμε τόσο πολύ, ότι, με το να γίνει η Μητέρα του Χριστού, που είναι ο Μεγάλος Αδελφός μας ενώπιον του Θεού (αφού κάθε χριστιανός μπορεί να ενωθεί με το Θεό, μέσω του Χριστού, και να γίνει γιος του Θεού), η Παναγία γίνεται Μητέρα όλων μας. Τα αναρίθμητα θαύματα και οι εμφανίσεις της, άλλωστε, σε όλες τις εποχές, φανερώνουν πως αγαπά τους ανθρώπους ακριβώς σαν Μητέρα μας.

Ο Αύγουστος, εξάλλου, ο «μήνας της Παναγίας», κλείνει με την εορτή της Τιμίας Ζώνης, στις 31 Αυγούστου, δηλαδή της ζώνης της Παναγίας, που η ίδια η Θεοτόκος παρέδωσε στον άγιο απόστολο Θωμά τρεις ημέρες μετά την Κοίμησή της. Το πολύτιμο και θαυματουργό αυτό κειμήλιο, μετά από πολλές περιπέτειες, παραδόθηκε πριν από αιώνες στην ιερά μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα.
Υπάρχουν κι άλλες εορτές της Παναγίας, δευτερεύουσες. Αυτές είναι οι κυριότερες, που γεμίζουν το χρόνο και τη ζωή μας με την ευλογία της.

Δείτε επίσης: Άγιοι στις 14 Αυγούστου



Προεόρτια της κοιμήσεως της Θεοτόκου
Προφήτης Μιχαίας

Άγιος Ταρσίζιος, το παιδί που μαρτύρησε (και αγίασε) προστατεύοντας τη Θεία Μετάληψη!
Άγιος Μάρκελλος Ιερομάρτυρας επίσκοπος Απαμείας
Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος, ο χρυσοχόος
Ανακομιδή Τιμίου Σταυρού στο Παλάτι
Άγιος Ουρσίκιος
Άγιος Λούκιος ο στρατιώτης
Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου Θεοδοσίου ηγουμένου του Σπηλαίου


Ας γλυκάνουμε το νου και την καρδιά μας, μιλώντας για (και με) την Παναγία μας...
Ένα δώρο στον εαυτό σου... με αφορμή το Δεκαπενταύγουστο!... 
Η Παναγία των Ελλήνων! (αφιέρωμα)
Σύντομη βιογραφία της Παναγίας
Ορθόδοξες Παναγίες απ' όλο τον κόσμο
Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας ανά τους αιώνες 
 
Τα Εγκώμια της Παναγίας, από το διαδικτυακό κανάλι (ΥΤ) του κ. ΙΩΑΝΝΗ ΚΥΠΑΡΙΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Η αθεΐα στην ελληνική κοινωνία, δύο προσεγγίσεις



Φωτο από εδώ (δεν έχει σχέση και δεν ταυτίζομαι 100%, αλλά κάτι μου έλεγε η φωτο)


Στο ιστολόγιο Αθεΐα, το οποίο μας γνώρισε ένας φίλος (τον ευχαριστώ από καρδιάς), δημοσιεύεται η παρακάτω μελέτη:
Η αθεΐα στην Ελληνική κοινωνία: Διαρρηγνύοντας την αλυσίδα της θρησκευτικής μνήμης και η ανάδυση της άθεης ταυτότητας

Η μελέτη αυτή καταδεικνύει ότι το ποσοστό ορθόδοξων χριστιανών στη χώρα μας δεν είναι πλέον 95%, όπως έχει επικρατήσει να λέμε, το δε ποσοστό Ελλήνων που αυτοπροσδιορίζονται ως άθεοι διαρκώς αυξάνεται.
Προσκαλώ σε μια συγκριτική μελέτη με το παρακάτω άρθρο, που βλέπει το ζήτημα από χριστιανική σκοπιά και ξεκινά με την ίδια παραδοχή, μάλιστα ανεβάζει το ποσοστό των αθέων (διαφόρων αποχρώσεων) πολύ ψηλότερα από το προηγούμενο:
Το φαινόμενο της αθεΐας στη σύγχρονη Ελλάδα – Μια προσέγγιση 

Εφιστώ την προσοχή στα αίτια της αθεΐας, όπως περιγράφονται στο συγκεκριμένο άρθρο, που δεν έχουν σχέση με κάποια πρόοδο στην επιστημονική γνώση ή στην καλλιέργεια του "ορθού λόγου" (υπόψιν ότι πάμπολλοι επιστήμονες ήταν και είναι πιστοί, καθώς και ότι την αξία του "ορθού λόγου" οι Διαφωτιστές την έμαθαν από τους σχολαστικούς ρωμαιοκαθολικούς θεολόγους/φιλοσόφους).

Θα ήθελα εξάλλου να σχολιάσω δύο σημεία της καταληκτήριας παρατήρησης του συντάκτη της πρώτης μελέτης. Γράφει:
Το αρχικό αποτέλεσμα της έρευνάς μου είναι ότι οι Έλληνες άθεοι των οποίων η ανατροφή έλαβε χώρα σε Ορθόδοξο χριστιανικό περιβάλλον αποφάσισαν να διαρρήξουν την αλυσίδα της θρησκευτικής μνήμης και να αλλάξουν τη θεωρούμενη εθνική Ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα σε κάποια στιγμή της ζωής τους, ακολουθώντας διαφορετικές πορείες. Ωστόσο, όπως απεδείχθη, κατόπιν μιας αρχικής φάσης -αυτής της απόρριψης της ορθόδοξης ταυτότητάς τους- κατευθύνθηκαν προς την πορεία σχηματισμού της άθεης ταυτότητας. Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα αναστοχάστηκε επί πλήθος θεμάτων, πιο συγκεκριμένα το νόημα της ζωής και την ηθική, χτίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο μια ξεχωριστή άθεη ταυτότητα η οποία δεν ορίζεται πλέον αποκλειστικά από αντι-ορθόδοξη στάση και συμπεριφορά. 
Δεν είναι εύκολο να υποστηρίξουμε εάν υπάρχουν περισσότεροι άθεοι στην Ελλάδα προς το παρόν, ή εάν άρχισαν πλέον να εκφράζονται ανοιχτά, ή και τα δύο. Η αλήθεια είναι ότι η αθεΐα στην Ελλάδα ακόμα διανύει τη νηπιακή της ηλικία εν αντιθέσει με άλλες δυτικές κοινωνίες και αυτό επίσης ισχύει και για την επιστημονική της μελέτη.

Το σχόλιό μας:
α) Προσωπικά, ισχυρίζομαι ότι οι πρώην ορθόδοξοι και νυν άθεοι, που επικαλείται ο συντάκτης, όσο κι αν "αναστοχάστηκαν" τούτο ή εκείνο, απλώς έπεσαν θύματα συγκεκριμένων προκαταλήψεων και παρανοήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι πλήθος άθεων μετά από ανάλογο "αναστοχασμό" πίστεψαν στο Θεό ή και έγιναν ορθόδοξοι χριστιανοί.
β) Η εθνική, για μας τους Έλληνες (και τα λοιπά ιστορικά ορθόδοξα έθνη), ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα δεν είναι απλώς "θεωρούμενη", αλλά πέρα για πέρα αληθινή (να, δες εδώ). Η μετοχή μας σε αυτήν απλώς ακολουθεί τη φθίνουσα πορεία της μετοχής των σημερινών Ελλήνων σε όλα ανεξαιρέτως τα στοιχεία της ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης και κληρονομιάς. Όπως δηλαδή έχουμε ξεχάσει και ξεγράψει (πλην φολκλορικών εκφράσεων) γενικά τον παραδοσιακό τρόπο ζωής της ελληνικής κοινωνίας (και κοινότητας), έτσι ξεχνάμε και ξεγράφουμε και την Ορθοδοξία. Πρόκειται για ένα από τα σημεία της γενικότερης πολιτισμικής μας αλλοτρίωσης και αμερικανοποίησης και τίποτε άλλο.

Τώρα, αν κάποιος φίλος μπλογκοναύτης - ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων - θεωρεί ότι αυτή η ελληνική πολιτισμική παράδοση και κληρονομιά είναι μόνο γουρουνοτσάρουχα, αγράμματοι δεισιδαίμονες και γονείς που ρίχνουν χαστούκια, φέρνω ως μάρτυρες υπερασπίσεως τον Ελύτη και το Σεφέρη, που αξιοποίησαν στο έπακρο την ομορφιά της, στον τομέα τους βέβαια. Θα μπορούσα να φέρω πλείστους, απ' όλους τους τομείς της ζωής, του πολιτισμού και της κοινωνίας, αλλά αρκούμαι σε αυτούς.
Ομοίως, έχω και πολλούς μάρτυρες κατηγορίας κατά του σύγχρονου τρόπου ζωής, του καπιταλισμού, του φιλελευθερισμού, της νεοαποικιοκρατίας, της παγκοσμιοποίησης και, μια λέξη της μοδός, της ομογενοποίησης. Χρειάζονται καν;
Όλοι οι λαοί στην εποχή μας ανακαλύπτουν τις ρίζες τους. Συνήθως εμείς τους βλέπουμε με σεβασμό και διαπιστώνουμε τη σοφία, την οικολογική ευαισθησία και το ήθος των διαφόρων πολιτισμικών παραδόσεων όπου γης. Τις δικές μας ρίζες (ή μήπως μόνο τις χριστιανικές;) μάλλον τις περιφρονούμε, χωρίς να τις γνωρίζουμε και πιο πολύ χωρίς να τις καταλαβαίνουμε.

Θα κλείσω με κάποια ακόμη ποστάκια, μικρά κερασματάκια, μια και μπήκατε στη σπηλιά μας:
«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά (εκεί και αρκετές παραπομπές σε αναρτήσεις με τις θέσεις μας για την ύπαρξη του Θεού, την ηθική κ.τ.λ.) 
Η βιομηχανική επανάσταση και εμείς, σχετικά με το μοντέρνο τρόπο ζωής.
Θεόδωρος Ι. Ζιάκας: Η γνώμη μου για το Χριστό: ένας άθεος που αναστοχάστηκε κι αυτός...
Νεανικές διαδρομές - Ώριμοι προορισμοί (Η Μεγάλη Ανατροπή): ένας Έλληνας βουδιστής που αναστοχάστηκε. 
Δε μπορώ να μη βάλω και αυτό: Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής
Ας σταματήσω, γιατί δυσκολεύομαι ν' αντισταθώ και θα συσσωρεύσω κι άλλα...
Ευχαριστώ.
Δόξα τω Θεώ.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

...τουλάχιστον αυτοί που κατακρίνεις κάνουν μια προσπάθεια και νηστεύουν για χάρη του Χριστού!




π. Παύλος Παπαδόπουλος
Προσκυνητής

Δεκαπενταύγουστος δεν νοείται χωρίς νηστεία, συμμετοχή στις παρακλήσεις της Παναγίας, εξομολόγηση.
Δυστυχώς πολλοί στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την υποκρισία κάποιων χριστιανών οι οποίοι από την μία νηστεύουν και από την άλλη κατακρίνουν, από την μία πηγαίνουν στις παρακλήσεις ψέλνοντας δυνατά και από την άλλη αδικούν τους συνανθρώπους τους, φτάνουν στο σημείο να τα ισοπεδώνουν όλα.
Δηλαδή φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι δεν χρειάζεται η νηστεία εάν υπάρχει η συγχώρεση, δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός εάν υπάρχει καλοσύνη, δεν χρειάζεται ουσιαστικά ο τρόπος της Εκκλησίας εάν υφίσταται μία ανθρωπιστική ευαισθησία. Πλάνη. Μεγάλη πλάνη. Και δυστυχώς και κάποιοι ρασοφόροι υποστηρίζουν τις παραπάνω πλάνες.

Εάν δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον τρόπο που μας προτείνει η Εκκλησία είναι δικαίωμά μας, όμως μην το παίζουμε από την μία της Εκκλησίας και από την άλλη θεωρούμε την νηστεία ή την καθημερινή συμμετοχή μας στις παρακλήσεις της Παναγίας (και γενικότερα τον εκκλησιασμό) ή την συχνή εξομολόγηση ακραίες καταστάσεις. Διότι τελικά οι μεγάλοι ψεύτες είμαστε εμείς, που θέλουμε να αμνηστεύσουμε την έλλειψη του ασκητικού μας φρονήματος αναθεματίζοντας όλους τους άλλους που νηστεύουν και εκκλησιάζονται και εξομολογούνται υποστηρίζοντας ότι τα κάνουν -δήθεν- επιφανειακά.

Μακάρι να νηστεύουμε και από τροφές και από τα πάθη μας πεινώντας για τον Χριστό. Δεν είναι ορθό προσπαθώντας δήθεν να καταγγείλουμε την υποκρισία κάποιων χριστιανών που τηρούν τον νόμο χωρίς να περνούν στην ουσία της πνευματικής ζωής που είναι η συγχώρεση, η ταπείνωση και η αγάπη, να πέφτουμε στην παγίδα να υποστηρίζουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε στην ουσία χωρίς τον νόμο. 

Δηλαδή να νομίζουμε ότι χωρίς νηστεία μπορούμε να καθαρθούμε από τα πάθη. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι με γεμάτο στομάχι μπορούμε να ελέγξουμε το στόμα από την αργολογία, την πολυλογία και την κατάκριση. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός αλλά αρκούν οι καλές πράξεις. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται εξομολόγηση και μετάνοια θεωρώντας ότι ο ανθρωπισμός μας θα μας σώσει.

Ο Χριστός γνωρίζεται και βιώνεται με τον τρόπο της Εκκλησίας Του. Και ο τρόπος αυτός δεν αλλάζει επειδή πέρασαν τα χρόνια, ή επειδή είναι καλοκαίρι.
Με αγάπη λοιπόν θα σου πω: μην μου λες ότι προσπαθείς να ζεις όπως θέλει ο Χριστός και μου εύχεσαι «Καλή Παναγιά» και από την άλλη μου ποστάρεις το χθεσινό σου βραδινό που ήταν σουβλάκια με τζατζίκι...γιατί αυτό δείχνει ότι είσαι μπερδεμένος και μπερδεμένη.

Γι’αυτό κιόλας αναφέρεσαι σ’αυτούς που νηστεύουν και εκκλησιάζονται και εξομολογούνται απαξιωτικά και ουσιαστικά τους κατακρίνεις. Τους κατακρίνεις και τους αποκαλείς υποκριτές γιατί ουσιαστικά δεν έχεις τα κότσια να τους φτάσεις. Κι αν έχεις έστω και λίγο δίκαιο, ότι δηλαδή νηστεύουν αλλά συγχρόνως φθονούν και κατακρίνουν, εσύ δείξει το παράδειγμα και νήστευε και συγχρόνως μην φθονείς και συγχώρα και σιώπα και αγάπα...

Εάν δεν μπορείς να εγκρατευτείς από το κρέας, το τυρί, το αυγό κτλ. μην πλανάσαι δεν μπορείς να τιθασεύσεις ούτε την σάρκα σου, ούτε το στόμα σου, ούτε τους λογισμούς σου!

Δηλαδή εάν δεις κάποιον που νηστεύει αλλά κατατρώγει τον αδελφό του δεν είναι λύση (για σένα) να τρως σουβλάκια, την στιγμή που η Εκκλησία σε καλεί να εγκρατευτείς και από τροφές και από κάθε πάθος. Αυτό δείχνει ότι προσπαθείς να βρεις προφάσεις για να πέσεις και να δικαιολογήσεις την αμαρτία σου. Αυτό δείχνει ότι πεινάς και ποθείς μόνο για ύλη έχοντας θεοποιήσει τον λάρυγγα και την γαστέρα σου και γενικότερα έχεις αναπαυτεί στο βόλεμά σου.

Πέφτεις λοιπόν στην παγίδα να φτάνεις στο άλλο άκρο και να βγάζεις τον εαυτό σου εκτός Εκκλησίας δικαιώνοντας τις επιλογές σου που εναντιώνονται με τους κανόνες και την παράδοση της Εκκλησίας, και αυτό είναι ολέθριο λάθος για την ύπαρξή σου.

Εάν δεν μπορείς να νηστέψεις, φάε. Δεν σε κατηγορώ. Μην δικαιολογείς όμως την πτώση σου, λέγοντας ότι «εγώ τουλάχιστον δεν είμαι υποκριτής», διότι με αυτόν τον τρόπο και δεν νηστεύεις και κατακρίνεις. Δηλαδή δύο στα δύο!!
...τουλάχιστον αυτοί που κατακρίνεις κάνουν μια προσπάθεια και νηστεύουν για χάρη του Χριστού κι ας λές ότι το κάνουνε επιφανειακά. Κάντο κι εσύ, έστω κι έτσι. Καλύτερα το λίγο παρά το καθόλου…

πηγή/αντιγραφή


Συμπλήρωμα:

 

Ας γλυκάνουμε το νου και την καρδιά μας, μιλώντας για (και με) την Παναγία μας...
Ένα δώρο στον εαυτό σου... με αφορμή το Δεκαπενταύγουστο!...